به نظر ما اين كار عمر نيز در راستاى همان هدفى بوده كه با آن همه ارعاب و تهديد به خواستگارى دختر اميرالمؤمنين عليه السلام اقدام كرد . آن سان كه در تاريخ آمده است ، معاويه مبلغ هنگفتى براى جناب عبداللَّه بن جعفر ( داماد اميرالمؤمنين عليه السلام و شوهر حضرت زينب كبرى عليها السلام ) فرستاد تا نام فرزندش را معاويه بگذارد . افزون بر اين ، بيشتر نام‌ها ، نام‌هاى مرسوم و متداولى در بين عرب بوده است و هر خانواده‌اى به مقتضاى ذوق و سليقهء خود اين نام‌ها را براى نوزادان خود برمىگزيدند . به سخن ديگر ، اساساً خود نام‌ها از نظر ذاتى قبحى نداشتند . از اين رو در هيچ يك از كتاب‌هاى مخالفان حتّى متأخّرين آنان ( يعنى تا حدود 50 سال پيش ) نمىيابيد كه از اين جهت عليه شيعه استفاده‌اى كرده باشند و اين همنامى را دستاويز نفى منازعه بين امامان ما و رؤساى خودشان قرار داده باشند . كوتاه سخن اين كه چنين به اصطلاح بهانه‌گيرىها براى نفى و اثبات امرى به آن اهميّت با آن همه دلايل متقن و غير قابل خدشه ، چيزى نيست جز اين كه گفته شود : « الْغَريقُ يَتَشَبَّثُ بِكُلِّ حَشيشٍ » .